Ik krijg niet snel door hoe het is om bij een ramp betrokken te zijn. Een trein die op een andere trein botst, of een bus die een afgrond in rijd, ik weet niet hoe het voelt. Maar toen ik gisteren naar ’102 minutes That changes America’ keek, een documentaire met beelden geschoten door amateurs (wat het nog echter maakt) kreeg ik echt door hoe erg de ramp 6 dagen voor mijn verjaardag in 2001 was. Mensen sprongen uit ramen, hopend dat ze goed neerkwamen en het zo overleefden omdat boven levend verbranden ook niet echt plezier is. Mensen renden naar beneden in hun flatgebouw nadat ze het 2e vliegtuig in de andere toren hadden zien vliegen, en huilden en smeekten dat hun flat niet geraakt zou worden. Mensen bidden in de hoop niet geraakt te worden door het puin uit de torens. De politie haalt huilend mensen uit cafe’s. Brandweermannen die hun dood tegemoet lopen als ze naar de twee torens lopen om te helpen.